Past Self in Mirror

เธอชอบที่จะผนึกช่วงเวลาที่ดอกบ๊วยใกล้จะเหี่ยวเฉา แล้วนำมาเก็บไว้กับตัว หลายปีผ่านไป... เสียงเอะอะ ความอ่อนหวาน และสิ่งมีชีวิตต่างๆ ก็ถูกสร้างขึ้นด้วยมือของเธอ หากแต่ดอกบ๊วย ยังคงร่วงหล่นตามเวลาเดิม หลายปีผ่านไป... รูปร่างหน้าตาของเธอในกระจก ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่ในระดับมิติจักรวาล เธอสามารถรักษาความสดชื่นไว้ ได้เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ใช่หรือไม่? "หากทุกสิ่งไม่อาจหลีกหนีความตายได้พ้น แล้วการสร้างสรรค์จะไปมีความหมายอะไร?" ไม่รู้ว่าความเงียบผ่านไปนานแค่ไหน ลมโชยพัดผ่านดอกไม้ให้ร่วงหล่น และคำตอบของคนในกระจก ก็ยังคงเหมือนเดิม "เผื่อว่าสักวันหนึ่ง เราจะไม่เก็บรักษาดอกบ๊วยอีกต่อไป" เธอค่อยๆ ลูบกระจกที่เย็นเฉียบ ไม่รู้ว่ากี่ครั้งแล้ว ที่เธอพึมพำกับตัวเองเช่นนี้